Na 37 jaar op deze planeet denk ik dat ik vooral te maken heb met een “imago-crisis.” Veel negatieve publiciteit omtrent alcohol- en drugsgebruik en enkele incidenten met geweld. Natuurlijk liep hierbij niemand ernstige verwondingen op maar het staat slecht.
Eigenlijk had het ook veel te maken met depressie en een negatief zelfbeeld. Pas sinds ik schrijven en fotografie heb ontdekt geloof ik weer in mijn eigen talenten.
In plaats van Universiteit koos ik voor YWAM, dat heb ik 3 jaar gedaan. Maar in de dagelijkse realiteit kom je dan wel voor vraagstukken te staan. Zoals, wat ga ik met mijn leven doen? En dan is alcohol en drugs erg verleidelijk.
Momenteel verblijf ik in een afkickkliniek en ben ik me voorzichtig aan het oriënteren. Met 37 jaar de arbeidsmarkt op, en eigenlijk weinig relevante werkervaring behalve dan fietsenmaker en horeca. Dingen die echt leuk zijn, en ik kan mocht ik dat willen altijd als fietsenmaker aan de slag. En misschien doe ik dat wel. Totdat ik mijn uiteindelijke roeping gevonden heb.
Schrijven deed ik tot nu toe veel voor mijn plezier. Maar wat als ik dat betaald zou kunnen doen? Stof tot nadenken. En zo kwam ik dus bij journalistiek. Beginnen met vrijwilligerswerk, dat goed doen, en zo een reputatie opbouwen. Het liefst heb ik vrijheid en zou ik freelance stukken willen aanleveren. Uiteraard gecombineerd met prachtige reizen.
Ik ben bereid te veranderen, bereid om te leren. Dat is een kracht. Nu de uitvoering nog. En misschien toch eens de wiet vaarwel zeggen.